На празникот Богојавление – Водици, кога илјадници верници ја сведочат својата вера преку вековната традиција на фрлање на Светиот крст, централниот настан во Прилеп годинава доби посебна симболика.
Меѓу повеќе од сто учесници, 17-годишниот Јордан Ангелески беше тој што прв доплива до Светиот крст – чин што за него не претставува среќа или натпревар, туку длабоко духовно доживување кое, како што вели, ќе го носи со себе целиот живот.
Искуството и радоста од овој свет чин, младиот Јордан ја раскажа за Маркукуле, а неговите впечатоци и чувства ги пренесуваме во продолжение:
„Тоа не беше лична победа, туку благослов“
На празникот Водици, кога студените води стануваат симбол на верата, надежта и заедништвото, имав чест да бидам дел од настан што ќе го паметам засекогаш.
Меѓу повеќе од сто учесници, собрани со иста желба и исто срце, јас бев тој што го фати Светиот крст. Во тој краток, но вечен момент, времето како да застана, а тишината во мене зборуваше погласно од сè околу.
Чувството беше мешавина од неверување, радост и длабока смиреност. Тоа не го доживувам како лична победа, туку како благослов што се чувствува со целото битие.
Додека рацете ми се стегаа околу крстот, во срцето ми се јави силна благодарност – кон Бог, кон традицијата и кон сите присутни кои со почит и достоинство учествуваа во овој свет чин.
Погледите, честитките и искрените насмевки околу мене само ја засилија свеста дека сум дел од нешто поголемо од самиот себе.
Водици оваа година за мене не беше само празник, туку доживување што остави длабока трага – потсетник на верата, истрајноста и заедништвото што нè поврзува и нè чува како народ.
